در خانهی تو ایم به بهانهی گدایی
که بدین بهانه بر من در مرحمت گشایی
بدر سرایت ایشه بسر ایم از ارادت
چو تو مالک المولوکی و خدای ما سوائی
تو امید نا امیدان تو پناه بی پناهان
تو بدرد درد مندان زر کرم دوایی
بعیوب ساترستی بذنوب غافرستی
چه خدای مهربانی واهب العطایی
زپی امید هرگز به درت کسی نیامد
که همی شنیده باشد ز تو بوی بی وفایی
صمدا تو خویش دانی که بجز تو کس ندارم
نه کسیکه سوی اویم بکند رهنمایی
تو خدای بی نیازی و کریمی ورحیمی
چه شود بدین گنه کار دمی کرم نمایی
به تفضلی ببخشی همه کرده های زشتم
که شده است سد راهم زبرای اشنایی
گنهم فزون اگر چند بود زریگ صحرا
بلی التفاوت و چو نهایتی ندارد
دهیم نوید علامه مخور غم ازر معاصی
که گناه تو ببخشم بعنایت خدایی
پایان 
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
|
+| نوشته شده توسط
nazanin در چهارشنبه بیست و پنجم مهر 1386
|
